Betrapt

Onze huisblogger H. rijgt vanuit zijn herinnering populieren, het treffen met Boer K. en het daaropvolgend Pedagogisch Principe van zijn vader aaneen tot de aprilblog.

"(…) rijen ondenkbaar ijle populieren als hooge pluimen aan den einder staan (…)" (uit 'Denkend aan Holland', Hendrik Marsman). Die populieren (Italiaanse?) kende ik, ze stonden in mijn jeugd niet 'aan den einder' maar achter de huizen van onze overburen. Ze waren waarschijnlijk bij de bouw van ons buurtje aangeplant, dicht bijeen en kaarsrecht, bij wijze van windscherm. Ze stonden precies op de scheiding tussen klei en zand, op de zandwal van zo’n anderhalve meter hoog (de Brabantse Wal) waar de zeeklei ophield. Die klei strekte zich zo’n 300 à 400 meter uit in westelijke richting tot aan de spoordijk die de Augusta-polder in tweeën sneed, en vervolgens nog eens zo’n 400 à 500 meter tot aan de Oosterscheldedijk.

De populieren hadden op een gegeven moment hun beste tijd wel gehad. Of dat nou de reden was - of dat men kachelhout wilde hebben - is me nooit duidelijk geworden, maar feit was dat er zich soms plotseling mannen uit de buurt verzamelden in het weiland om een boom om te doen. Er werd eerst een lang touw zo hoog mogelijk aan de boom bevestigd, daarna trok een groep buurtbewoners de boom richting wei terwijl 2 mannen de boom zo laag mogelijk afzaagden.

Gaandeweg had wat eerst een ononderbroken windscherm was meer weg van een gebit waaruit tal van tanden verdwenen waren.

Een en ander gebeurde met permissie van Boer K. Die permissie strekte zich niet uit tot de kinderen die op zijn land kwamen spelen. Hij bewaakte zijn weide en akkers als een echte Cerberus. Voor wat betreft zijn korenvelden, waar wij gangen in pletten, was dat nog wel te begrijpen, maar wat betreft het weiland was het nogal overdreven. Het maakte hem wel zeer gevreesd.
Op zekere dag, ik denk in het verlengde van zo’n 'bomendag', overwon de buurtjeugd plotseling hun schrik en begaf zich massaal de wei in. Daar was niks te beleven, de attractie was dat het niet mocht en dat elk moment Boer K. op kon duiken. Zo geschiedde, en plotseling sloeg iedereen op de vlucht, behalve ondergetekende die met z’n gedachten blijkbaar elders vertoefde. Toen het naderend onheil tot me doordrong, was het te laat. Ik probeerde me nog aan het zicht te onttrekken door me tegen de steile zandwal te drukken maar dat ontging de oprukkende agrariër niet en hij greep me hardhandig in de kraag. Van schrik deed ik het in mijn broek. Boer K. ontfutselde me mijn adres, en ik kon me met een druipend kruis thuis gaan melden.

Tot mijn grote schrik stond de boer rond een uur of zes aan onze voordeur, in zijn nette jas. Mijn vader deed open, en hoe het gesprek tussen beide mannen verlopen is, weet ik niet, maar het bracht mijn vader bij binnenkomst er toe zijn Pedagogisch Principe te formuleren, dat qua impact niet onderdeed voor de hele leer van Maria Montessori: "Ge kunt doen wa ge wilt, as ut mar gin geld kost." Verder maakte hij er geen woorden aan vuil.

Alle stommiteiten, voetangels en klemmen die ik in de loop van mijn inmiddels lange leven heb weten te vermijden, gaan terug op dit briljant adagium: "Ge kunt doen ...!"

H.

Reageer op deze blog >


H. is gepensioneerd leraar. Hij schrijft over het leven dat hij leidt en de ups en downs die hij meemaakt. Ook over zijn gezondheid en de problemen die hij daarmee ondervindt. H. heeft de ziekte van Parkinson. Het proces daarvan lijkt op dementie, onder meer op het gebied van geheugenproblemen. En: deze ziekte verhoogt zijn kans op dementie.

blog

'Enjoy the little things in life because one day you`ll look back and realize they were the big things'.

(Kurt Vonnegut)
©2017 Brabantse proeftuin dementie. Alle rechten voorbehouden.