Tante A.

Zal het ooit nog goed gekomen zijn tussen onze huisblogger H. en zijn Tante A.?

Tante A. was een klein, muizig vrouwtje, of nee, misschien had ze toch meer van een hamstertje, met haar ronde gezichtje en dito wangzakken. Op de wang bij haar linker mondhoek had ze een groot litteken.

Tante A. was zo gek als een deur, al is dat misschien wat cru geformuleerd. Naar verluidt was ze het slachtoffer van een onvervulde kinderwens, maar het lijkt onwaarschijnlijk dat dit een volledige verklaring was voor haar omgang met haar gezin (dat bestond uit een adoptiezoon en een heel klein echtgenootje, Ome N.) en met andere mensen die in haar netten verstrikt raakten. Wee degene die het ongeluk trof binnen het schootsveld van haar zorg te belanden. Voor eigen bestwil werden zij die haar lief waren, onderworpen aan lijfstraffen, opgesloten in kasten of op andere wijze gemaltraiteerd.

Dit alles natuurlijk in Tante A.’s vaste overtuiging van het eigen gelijk en de pedagogisch heilzame uitwerking van genoemde maatregelen.

Ze was, zoals we dat vroeger noemden, een vuist en een duim groot: een minuscuul vrouwtje dat in staat bleek tot een waar schrikbewind.

Op zeker moment moet er een conflict ontstaan zijn tussen mijn moeder, de redelijkheid en zachtheid zelve, en mijn deftige Tante R. enerzijds en Tante A. anderzijds. Hoe ze dat voor elkaar gekregen hebben ontgaat me, want er was maar heel sporadisch contact tussen de zusters. Hoe dan ook, op zekere dag, ik zal een jaar of 15, 16 geweest zijn, arriveerde Tante R. in haar Fiatje 500, plooiden wij ons in het autootje en begaven ons welgemoed naar het plaatsje H. waar Tante A. resideerde.

Hoewel onze komst van tevoren aangekondigd was, werd er niet opengedaan op ons bellen. Op verzoek van Tante R. liep ik om het vrijstaande huis heen en stond aan de achterzijde door het achterraam plotseling oog in oog met Tante A., die zich kennelijk in de keuken aan het aanrecht stond te wassen in een slordig gerimpelde onderjurk, 'haar sneeuwwitte boezem nauwelijks bedekt' zoals een ooit populair lied het verwoordde. Voorwaar een schokkende ervaring voor een puber in die tijd (de seksuele revolutie moest nog losbarsten).

Nu haar aanwezigheid niet langer ontkend kon worden, werd de voordeur na enige tijd (die boezem moest nog weggewerkt worden) alsnog geopend. In een ijzige sfeer betraden wij de woonkamer, waar Tante A. meteen van wal stak en een stroom van verwijten over ons uitstortte, waarbij haar zich van geen kwaad bewuste neefje niet gespaard werd.

Pas toen ze haar hele zuurstofvoorraad voor de komende week verbruikt had, viel ze, bij gebrek aan adem, stil. In de elektrisch geladen doodse stilte die volgde, hoorde je de klok luidruchtig tikken.

En toen keek mijn deftige Tante R., in een goed bedoelde poging de kou wat uit de lucht te halen, uit het raam en sprak de historische woorden: “De koeien staan alweer vroeg in de wei, dit jaar”.

En daar moest ik toen zo onbedaarlijk om lachen.

Tussen Tante A. en mij is het nooit meer goed gekomen.

H.

Reageer op deze blog >


H. is gepensioneerd leraar. Hij schrijft over het leven dat hij leidt en de ups en downs die hij meemaakt. Ook over zijn gezondheid en de problemen die hij daarmee ondervindt. H. heeft de ziekte van Parkinson. Het proces daarvan lijkt op dementie, onder meer op het gebied van geheugenproblemen. En: deze ziekte verhoogt zijn kans op dementie.

 

blog

'Enjoy the little things in life because one day you`ll look back and realize they were the big things'.

(Kurt Vonnegut)
©2017 Brabantse proeftuin dementie. Alle rechten voorbehouden.