IJssalon

Heeft onze huisblogger H. de zomer nog in zijn bol? Dat zou goed kunnen, met zo'n warme oktobermaand achter de rug. Maar zijn oktoberblog IJssalon gaat over een warme herinnering.

In het buurtje waar ik geboren en getogen ben, leidden filosofische debatten nogal eens tot fysiek geweld. Door de bank genomen niet gezegend met een rijke woordenschat, greep men al gauw naar een flinke mep of schop om de fijnere nuances van het eigen gelijk over het voetlicht te brengen.

Deze manier van doen bracht 2, of eigenlijk 3, mensensoorten voort. Allereerst had je de fysiek goed toegerusten, genetisch voorbeschikt om met brute dreiging die zomaar kon omslaan in bruut geweld, de eigen zienswijze te laten prevaleren (en later sloten te gaan graven in de Zeeuwse klei). Omdat dat niet ieder gegeven was, moest een andere groep zijn toevlucht zoeken tot diplomatie. In kritieke situaties veerde je mee, en op vreedzamere momenten kon je je wat ironie, een lichte spot, veroorloven. Wel moest je zorgen dat de lol die je daarbij ervoer, niet al te duidelijk uit je ogen sprak, anders kon de sfeer zomaar omslaan. Goed opletten was hier dus de boodschap.

Ik meen te mogen zeggen dat ik tot deze laatste categorie behoorde en dat de gewoonte om zorgvuldig te observeren mij goed van pas is gekomen in mijn latere leven.

Een vriend van mij vormde op zijn eentje jarenlang categorie 3: volstrekt gespeend van fysieke kracht of agressie, meende hij toch het gedrag van cat. 1 met snijdend sarcasme te moeten fileren. Dit werd hem niet in dank afgenomen. Hij was een martelaar van het vrije woord.

Alles bij elkaar waren de verhoudingen in mijn jeugd dus redelijk overzichtelijk. Dat verklaart wellicht de schok, en het stollen tot een blijvende herinnering, van een gebeurtenis in de deuropening van de ijssalon.

Om te voorkomen dat U, de lezer, denkt dat onze jeugd gestoffeerd was met allerlei luxe, zoals, bijvoorbeeld, een ijssalon, moet ik dit kort even toelichten. De jeugd van mijn generatie was al aardig aan het opschieten en het land begon al aardig wederopgebouwd te raken toen 'd’n ouwe L.', uitbater van een café in onze bescheiden (althans qua omvang) provinciestad, besloot een ijssalon te openen in onze schamele dorpskern, gelegen in de periferie van diezelfde stad. Zo gezegd, zo gedaan, en de ijssalon was een doorslaand succes: softijs was een nieuw verschijnsel en ging er bij de dorpsjeugd in als Gods woord in een ouderling. Dit leidde ertoe dat er regelmatig een kleine file kon ontstaan, van op het terras tot bij de toonbank.

Zo was de situatie ook toen er op een zeker moment een verschil van inzicht ontstond tussen twee van mijn buurtgenoten, beide duidelijk cat. 1. Binnen enkele seconden rollebolden ze over de drempel de ijssalon binnen. En wat zich toen ontvouwde, was zo’n indrukwekkend staaltje ambachtelijk horeca-vakmanschap dat ik het nooit meer ben vergeten. De oude L., toch reeds ruim op jaren, was in een nanoseconde ter plaatse, greep beide vechtersbazen, in cat. 1 beslist behorend tot de absolute top, in hun nekvel en smeet ze, onder het schreeuwen van ‘’niet in mijn zaak’’ met een fraaie curve over het terras tot op de gemeentelijke stoep.

Daarna klopte hij zijn handen en zijn broekspijpen af, en ging weer aan het werk.

Er ging een wereld voor mij open. Dit incident heeft mij geleerd dat de beschaving, mits wij allen niet versagen, zal zegevieren over domheid en bruut geweld (en dat, uiteindelijk, alleen de rechtschapenen ijs zullen eten).

Houd dus moed!

Wat dit verhaal met dementie te maken heeft? Nou, niks, tenzij U het met mij eens bent dat elke herinnering een overwinning is op het vergeten.

H.

Reageer op deze blog >


H. is gepensioneerd leraar. Hij schrijft over het leven dat hij leidt en de ups en downs die hij meemaakt. Ook over zijn gezondheid en de problemen die hij daarmee ondervindt. H. heeft de ziekte van Parkinson. Het proces daarvan lijkt op dementie, onder meer op het gebied van geheugenproblemen. En: deze ziekte verhoogt zijn kans op dementie.

 

blog

'Enjoy the little things in life because one day you`ll look back and realize they were the big things'.

(Kurt Vonnegut)
©2017 Brabantse proeftuin dementie. Alle rechten voorbehouden.

Joomla webdesign door alseenrodelap.nl

is onderdeel van het

Midpoint