Metgezel

giraffe.jpg

"Geloofde ik dat waargebeurde verhaal toen, of ben ik het later pas gaan geloven?" Dat vraagt onze huisblogger H. zich af in zijn septemberblog 'Metgezel'.

De koningin stond nog op de gulden. En op het eiland Tholen kleurden de grauwe luchten de harten en de ogen van de mensen grijs, rustte Gods Hand zwaar op hun schouders en gierden de winden om de uienschuren.

Teneinde wat verlichting van alle zwarigheid te zoeken, begaven kennissen van mijn grote zus zich op een zondag (oh zonde!) naar het Safaripark. Daar aangekomen, koos het gezinnetje voor een safari in het eigen autootje, ondanks de dringende waarschuwing van de Directie (“… aanvaardt geen enkele aansprakelijkheid …!”). Onderweg stopten ze regelmatig om met volle teugen te genieten van pseudo-Afrika. En zo kon het gebeuren dat op een gegeven moment een bejaarde giraffe zich los maakte van de groep en met een diepe zucht van welbehagen de kont liet zakken op de (w)arme motorkap van het autootje. De ontzette stilte werd slechts verstoord door het akelige geluid van verkreukelend staal en barstende glanslak.

Gelukkig had de giraffe nog meer te doen.

Hoewel ze nergens op rekenden (“… geen enkele aansprakelijkheid…”), informeerden ze toch bij het personeel of er misschien sprake zou kunnen zijn van enige compensatie. Dat bleek helaas niet mogelijk, maar als schrale troost kregen ze wel een maaltijd aangeboden, inclusief drankjes. Gaandeweg kwamen ze de eerste schrik te boven (de kosten van de reparatie waren nog ver weg) en ze lieten het zich goed smaken. Vader nam nog een tweede, en uiteindelijk ook nog een derde biertje.

Onderweg naar huis, in de zuidelijke bocht om Breda, stuitte het gezinnetje op een grote kettingbotsing. Gelukkig was Vader nog goed bij de pinken, en hij wist het autootje dan ook op een kleine meter van hun voorganger tot stilstand te brengen. Ook de chauffeur achter hen reageerde alert. Na enige tijd kwam er een agent met een opschrijfboekje de rij langs om gegevens te noteren. Met een gevoel van opluchting meldde Vader hem dat zij niet bij de botsing betrokken waren. Hier keek Hermandad van op en, wijzend op de motorkap, vroeg hij: “En wat is dat dan?” “Nou agent, kijk, dat zit zo, er heeft een giraffe op onze motorkap gezeten." Dit leek de wakkere diender een duidelijk gevalletje blazen. De rest laat zich raden.

Waargebeurd verhaal. Gehoord van mijn zus.

Geloofde ik dat toen, of ben ik dat later pas gaan geloven? Het zou best waargebeurd kunnen zijn, er werd niet voor niets gewaarschuwd voor schade aan voertuigen.

Welnee, zei mijn vrouw, het was gewoon een grap. Hoezo een grap? Ik ben de laatste jaren niet erg alert meer misschien, maar indertijd ging dat nog wel. Bovendien: een grap hoort een inleiding, een middendeel en, vooral, een punch line, een pointe, een clou te hebben. Je zit te wachten op een onverwachte wending, een uitsmijter. Er moet een ontlading volgen. Hier volgt de ene grappige (nou ja!) gebeurtenis op de andere grappige (nou ja!) gebeurtenis, maar een ontlading: ho maar. Je zou er zomaar een eindeloze reeks achter kunnen plakken. (Bijvoorbeeld: plotseling krijgt de agent een hartaanval. Het hele gezin wordt gearresteerd en brengt de nacht in de gevangenis door op verdenking van doodslag, enz. enz. enz.)

Maar goed, niet getreurd, mijn grote zus onthoudt alles, dus leg ik haar, vol zelfvertrouwen, het verhaal voor: Dit was toch waargebeurd? Wat volgt is een glazige blik: jaaa… ja… jaaaaa… , hoe zat dat ook al weer… ?

Nou, dan weet je het wel.

En ik was er zo zeker van. Zeg nou zelf: indien waargebeurd, is het een mooi verhaal, zo niet, eindigt het als een lekke luchtballon.

Het doet me denken aan een motto van geheugen-professor Douwe Draaisma: iets wat in de jeugd gebeurd is, is dikwijls het gevolg van een voorval op oudere leeftijd, oftewel: mensen vervormen hun herinneringen in het licht van nieuwe gebeurtenissen. Maar welke gebeurtenissen, en hoe dan?

Het geheugen is, met andere woorden, een merkwaardige en onberekenbare metgezel.

H.

Reageer op deze blog >


H. is gepensioneerd leraar. Hij schrijft over het leven dat hij leidt en de ups en downs die hij meemaakt. Ook over zijn gezondheid en de problemen die hij daarmee ondervindt. H. heeft de ziekte van Parkinson. Het proces daarvan lijkt op dementie, onder meer op het gebied van geheugenproblemen. En: deze ziekte verhoogt zijn kans op dementie.

 

tag: blog

'Enjoy the little things in life because one day you`ll look back and realize they were the big things'.

(Kurt Vonnegut)
©2017 Brabantse proeftuin dementie. Alle rechten voorbehouden.
Midpoint

Joomla webdesign door alseenrodelap.nl